Kıbrıs'a Bakış » Tatlılar

Samsı tatlısı

admin — Tue, 02 Jun 2009 20:17:00 +0000

Açılmış bezeler arasına badem ezilmişi konmak şartıyle üste üste konarak baklava şeklinde kesilir ve yağda kızartılır. Yağdan çıkartılır çıkartılmaz hazırlanmış olan şerbet içerisine atılır. Bir müddet sonra çıkartılıp yenir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Simit (irmik) Helvası

admin — Tue, 02 Jun 2009 17:19:00 +0000

Bir başka tatlı da simit helvası veya irmik helvası adı ile bilinir. Yapılışı şöyledir.

Bir kilo irmik (simiti) alınır. Kaliteli tereyağı içinde ve kısık ateşte krem rengine ulaşıncaya kadar kızartılır. Kıvamına gelince, önceden hazırlanan şerbet azar azar simite içirilir. İyice açılınca düz tepsilere alınıp üzerine soyulmuş badem içi sıralanır ve soğumaya bırakılır. Sonra kesilip yenir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Saraylı Tatlısı

admin — Tue, 02 Jun 2009 11:18:00 +0000

Köylerimizde yapılan bir başka tatlı da saraylıdır. Yapılışı şöyledir. Bezeler halinde açılan hamur yaklaşık beş santim eninde kesilir. Kendi ekseni etrafında bükülüp yuvarlak bir durum alır. Bu kez orta kısmı eksen kabul edilip kendi etrafında belli bir boya ulaşıncaya kadar sarılıp sabitleştirilip yağda iyice kızartılır.

Önceden hazırlanan şerbete atılır. Sonra alınıp yenir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Şammali-Şamali Tatlısı

admin — Tue, 02 Jun 2009 03:05:00 +0000

Hem şamali, hem de şammali olarak söylenen bu tatlı Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Kıbrıs’a gelen Araplar ve orada yaşamış Türkler tarafından getirildi. Bu sebeple okumuş kesim arasında Şam tatlısı olarak da adlandırılır. Yapılışı şöyledir.

Bir kilo simit (irmik) alınır. İçine bir su bardağı şeker,üç damla dövülmüş mezdeki ve yarım kilo yoğurt konup iyice çırpılır (isteyenler bir adet de yumurta koyar) . Biraz dinlendirdikten sonra fırına verir. Hazırlanan şerbet bekletilir. Fırından çık

arılınca üzerine dökülür. Üç saat bekletildikten sonra kesilip yenir. 1960’lı yıllara kadar seyyar satıcılar tarafından sokaklarda satılıyordu. Bugün artık ancak pastahanelerde bulunabilir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Dribidez (Bazlamaç) Tatlısı

admin — Mon, 01 Jun 2009 20:46:00 +0000

Hamuru mayalıdır ve gevşek yoğrulur. Biraz kabarana kadar teknede bekletilir. Kabarmaya başlayınca dribidez taşı ateşe konur. Bu taş badem taşı denilen ve ateşe dayanıklı olan taştan kesilir. 2-3 cm kalınlığında ve tahminen 40 cm çapındadır. Ocağa konan taş az ısınınca temiz bir bez zeytin yağına batırılarak taşın üst kısmı sıvanır. Bir tasa da hamur doldurularak taşın ortasına, dökülür. Dökülen hamur yanlara doğru yayılır. Biraz bekledikten sonra altı üstüne çevrilir. İki tarafı da pişince alınır ve ayni şekilde yenisi dökülür. Eğer şekerle yenecekse alınır alınmaz üzerine şeker konur. Sıcak olduğu için şeker erir ve deliklere dolar, bazan balla da yenir. Oldukça lezzetlidir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Gaygana (Kaygana) Tatlısı

admin — Mon, 01 Jun 2009 18:20:00 +0000

Bir kap içerisine istenilen miktarda yumurta kırılır. Kasıkla iyice çalkalanır.
Arkasından da azar azar un ilavesi yaparak çalkalamaya devam edilir. Bu karışım pelte haline gelince biraz dinlendirilir. Ondan sonra yağda kızartılır. Arzuya göre şeker veya pekmezle yenir. Oldukça besleyici bir tatlı çeşididir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Helva (Şeker veya Pekmez Helvası)

admin — Mon, 01 Jun 2009 15:21:00 +0000

Köy halkı pek çok şehirlinin sandığı gibi yemeğini yer yemez yalağa girmez. Bilhassa kış gecelerinde, mahallenin bir evinde toplanıp eğlenir. Masal anlatır, fıkra söyler, dedikodu yapar. Ama böyle bir toplantıda birşeyler yemeden durulmaz. Ev sahibi misafirlere tatlı veya eğlencelik birşeyler sunar. Sunulan tatlılardan biri de helvadır. Yapılışı şöyledir:

Bir kaba az yağ konarak un kızartılır. Kokusu çıkmaya başlayınca indirilir. İsteğe göre pekmezle veya suda eritilmiş şekerle karıştırılıp şekillendirilir. Soğuyuncaya kadar bekletilir. Ondan sonra yenir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Erişte Tatılısı

admin — Mon, 01 Jun 2009 10:40:00 +0000

Daha çok köylerde yapılan bir tatlıdır. Beze haline getirilmiş hamur ince uzun şeritler halinde kıyılır. Birbirine yapışmasın diye unlanır. Şekerli sütte pişirilip yenir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Nor Büreği Tatlısı

admin — Mon, 01 Jun 2009 09:10:00 +0000

Taze nor alınır. İçine şeker ve az miktarda gülsuyu katıldıktan sonra krema haline gelecek şekilde iyice karıştırılır. Bu karışım açılan bezelere kaşıkla dizildikten sonra bezenin bir ucu katlanıp örtülür. Ters tutulan kadeh ağzı ile kesilen börekler yağda kızartılır. Kapalı bir kaba konup biraz dinlendirildikten sonra hem soğumuş, hem de yumuşamış olur. Ondan sonra afiyetle yenir. Ancak köy yerinde şu deyiş vardır. “Nor böreğini akşam bişirecen, sabah yeycen” kısacası beklettikten sonra yemek en doğru uygulamadır.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Muhallebi (Mahallebi)

admin — Mon, 01 Jun 2009 07:43:00 +0000

Küçük çocukların beslenmesinde önemli bir yeri olan mahallebi, büyüklerin de zevkle yediği bir üstlüktür. İki ayrı şekilde yapılır.

Sütlü Muhallebi

Ya yıkanıp kurutulmuş ve ondan sonra dövülüp toz haline getirilmiş pirinç unu ,ya da nişastadan yapılır. Her bir bardak süte bir yemek kaşığı pirinç unu veya nişasta konur. İçine yeterince şeker ilave edilir. Kısık ateşe konur ve pelte haline gelinceye kadar karıştırılıp pişirilir. Mahallebi tabaklarına dökülüp soğumaya bırakılır. Soğuk (buzlu) yenmesi tercih edilir.

Sulu Muhallebi

Ayni işlem süt yerine su ile yapılır. Ancak sulu mahallebide yalnız nişasta kullanılır. Şeker ya hiç konmaz ya da bir yemek kaşığı kadar konur. Soğuk olarak yenir. Yenmeden önce her muhallebi tabağına, bir yemek kaşığı şeker, bir yemek kaşığı gül şurubu ve bir fincan buzlu su ilave edilir. Yaz mevsiminde çok yenen bir tatlı çeşitidir.
1974 öncesinde seyyar satıcılar, sokak sokak gezer öğle sıcağında mahallelilere mahallebi ulaştırırlardı. Mahallebicilik bir meslekti. Mahallebiciler panayırların vaz geçilmez satıcıları idiler. Mahallebi, günümüz de hem evlerde yapılmakta, hem de pastahanecilerde
rahatça bulunmaktadır. Onun için mahallebicilik mesleği de tarihe karışmak üzeredir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı