Kıbrıs’a Bakış

‘Çocuk Oyunları’ kategorisi içerikleri

Çocuklar guruplar halinde toplanırlar. Kız erkek karışık oynanır. İçlerinden biri sorar:

-Süt bişdi mi?
-Bişdi… cevabı verilir.
-Guzular işdi mi?
-İşdi.
-Cuzular nerede?
-Alaya’da
-Ne yeller?
-Dövme (herse)
-Ne dökeller?
(Bafta – ne sıçallar?)
-Düğme
-Bu hafta kimin düğünü?
-…………………….’nın

Diye karşılıklı konuşma sona erince, daha önceden hazırlanan teneke, sahan, kaval ile çalgı takımı meydana getirilir ve bir düğün havası taklidi ile düğüne doğru yola çıkılır.

Not: Alaya Kıbrıs’taki yaşlı Türkler, arasında Alanya’nın eski adı.(Alaiyye). Karpaz Bölgesinde Alanya’nın eski adına, Alaya dendiği gibi “Alayka” da denir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Saklanma ve saklananları bulma esasına dayanan bir oyundur. Daha fazla erkekler arasında hem gündüz, hem de gece oynanır. Oyuncuların beşten az olmasına dikkat edilir. Çocuklar tek sıra halinde dizilir. İçlerinden biri ayrılır ve;

Ana mana
Porto kala
Dina mina puf
Bende dega ruf

(Karpaz Bölgesinde -Men duf – Yeşilırmakta; Ender ganu en puf şeklinde biter.) Tekerlemesini söylemeğe başlar. Her kelimeyi söyleyişte de bir kişiye işaret eder. Son kelime kime isabet etmişse oynamağa hak kazanır ve sıradan ayrılır. Sona kalan ebe olur. Ebe, ocak kabul edilen ağaç gövdesi veya duvar üzerine ellerini dayayıp gözlerini yumar. Anlaşmaya varılan sayıya kadar sayar. Bu arada diğerleri saklanır. Ebe sayı saymayı bitirince gözlerini açar ve;
-Önümde, arkamda, sağımda, solumda kim varsa “ tu yavlus” der. Bundan maksat açık gözlük edip ebenin hemen arkasına gizlenmeyi önlemektir. Ebe kimi ilk önce görüp ocağa onun adını söyleyerek tükürmüşse o ebe olur. Eski ebe saklanmaya başlar. Yalnız ikinci saklanmaya gitmeden bütün saklananların bulunması şarttır. Bütün hüner ebeye görünmeden gelip ocağa tükürmektir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Kız ve erkek çocukların karışık oynadıkları bir oyundur. Çocuklar iki guruba ayrılırlar ve birer reis seçerler. Ondan sonra aralarında 5-6 adım mesafe olacak şekilde karşılıklı otururlar. Reisler yazı tura atışarak daşı kimin saklayacağını tesbit ederler. Reisler kendi guruplarının yanına giderler. Daşı ellerinde görünmeyecek şekilde tutar ve arkadaşlarına gizlice vermeye çalışırlar. En sonunda birine verir.

Daş kimde?

Öteki  gurubun reisi  veya  onun  izin verdiği kişi,

-…….   Falanda  .., diye  cevap  verir.   Eğer doğru cevap vermişse daş bilen guruba verilir. Eğer bilmemişse taşı tutan kişi perende alıp öteki guruba doğru bir adım atlar. Taşı kendi gurubuna teslim ettikten sonra olduğu yerde oturup kalır. Daş yine onun eline saklanabilir. Guruplar atlaya atlaya karşı tarafa geçmeye çalışırlar. Kim daha önce geçmeyi başarırsa oyunu o taraf kazanır.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı