Kıbrıs’a Bakış

‘Kıbrıs Türk Oyunları’ kategorisi içerikleri

Rumcaya da ayni isimle geçmiştir. Aşık kemiği ile oynanır. İstenen sayıda oyuncu katılabilir. Bu kemiğin altı yüzü vardır ve her yüz , bir değerin ifadesidir. Atılıp yere düştükten sonraki durumuna göre değerlerden biri tatbik edilir. Şöyle ki;

Kemiğin çukur yönüne “tekne” denir ve oyuncu ceza veya mükafat almaz.

Karşı yönü olan çıkıntıya “eşek” denir ve oyuncuya dayak cezası verilir.

İnce olan diğer iki yüzün de biri düz, diğeri çukurdur. Düz tarafını durduran değneğin sahibi olur. Oyunculardan biri eşek yönünü attığı zaman vezirin emriyle ona dayak atar. Tukur tarafını durdurabildi vezir olur. Bu yalnız emreder, fakat görevler kalıcı değildir. Mutlak surette değişir. Birden fazla yani iki görev de kazanılabilir. Bir kişi hem vezir ise, hem de değneğin sahibi ise ona vezir paşa denir. Bütün yetkiler onun elindedir. Yönlere göre yapılan değerlendirme her bölgede başka başkadır. Hatta bazı bölgelerin farklı köylerinde    bile durumun değiştiği görülür.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Denge unsuruna dayanarak yapılan bir araçtır. Üç tane eşit uzunlukta kamış çubuk alınır. Tam ortalarından ve eşit açılar meydana getirecek şekilde tutturulup sıkıca bağlanır. Sonra başka bir sicim parçası alınarak açıkta kalan uçlar iyice gerilir. Meydana gelen çerçeveye kağıt kılıf geçirilir. Üstten iki uç, ortadaki tutturma yerinden de bir uç sicim uzatılıp eşitlenir. Bunlar bir noktada düğümlenir. Alt taraftaki uçlara da ayrıca eşitlenmiş bir sicim başlanarak ortasına bir kuyruk ilave edilir. Kuyruğun boyu 1-1.5 metre kadardır. Sicim yumağının bir ucu üçlü eşitlenme noktasına sıkıca bağlanır. Artık uçurgan hazırdır. Alınıp köy dışına çıkılır ve rüzgara uyup uçurulur.Uçurganlar yükseldikçe çocukların zevkine diyecek kalmaz.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Topaç adı verilen armut biçimli ve ucunda sivri bir çivi bulunan oyuncakla oynanan yaygın bir oyundur. Gaytan adı verilen bir ip alınır. Ucu çiviye takıldıktan sonra topacın üzerine dolanır. İpin bir ucu da onu döndürecek kişinin işaret parmağına sarılır. Ani bir çekişle topaç kaytandan kurtulur ve yere düşüp dönmeye başlar. En çok kimin topacı dönerse o usda kabul edilir. Bu oyunda ikinci hüner yerde dönen bir topaca topaç atmak, döneni durdurmak ve ikinci topacın dönmeye devamını sağlamaktır. Buna “nannak atmak” denir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı