Lingri (Çelik Çomak)

Erkek çocukların oynadığı bir oyundur. Düzgün ve büyücek iki taş alınır. Biraz aralık kalacak şekilde yan yana konur. Buna “Ocak” denir. Oyun iki kişi, çoğunlukla da iki gurup arasında oynanır. Biri 15-20 santim, diğeri de bir metre kadar uzunlukta iki çubuk alınır. Küçüğüne lingri (çelik), büyüğüne de değnek veya lingra (çomak) adı verilir. Guruplardan birer kişi seçilir. İkisi ayrı ayrı vurup lingriyi ocaktan uzağa atarlar. Kim daha uzağa atmışsa onun gurubu önce oynamağa hak kazanır. Oyun üç safhada tamamlanır. Birler..ikiler ..üçler

Birinci safhada değnek düz tutulur ve ocak üzerinde yatay duran lingriye hafif bir vuruş yapılarak yükseltilir. Yükselen lingriye sert bir vuruş yapılarak uzağa gönderilir. Karşı gurubun oyuncuları lingriyi havada yakalarlarsa oyuncu yanar. Yakalayamazlarsa düştüğü yerden alıp ocağa doğru atarlar. Oyuncu değnekle ocağa düşmesini önler, uzaklaştırmaya çalışır. Eğer düştüğü yerle ocak arası değnek boyunda veya daha az ise oyuncu yine yanar. Değilse oyuncu gidip üç kez lingriye vurur. Bu vuruşlarda yükseltip uzaklaştırmaya çalışır. Üçüncü vuruştan sonra neredeyse alır ve ocağa doğru adımlarını saymaya başlar. Her yirmi adım bir “çul” sayılır. Bunu belirtmek için de ocağın yan taraflarına çul sayısınca küçük taşlar konur.

İkinci safhada değnek iki bacak arasına konur, lingri yükseltilir ve uzağa doğru atılır… Diğer kaideler birinci safhanın aynidir.

Üçüncü safhada oyuncu yüzünü ocağa yan döner. Değneği ayaklarının arkasından doladıktan sonra az çömelir ve hafif bir vuruşla lingriyi yükseltir. Hemen doğrulup sopa ile hafif hafif vurmaya başlar. Bu vuruşların her biri  bir çuldur. Guruplardan birinde 20 çul oldu mu oyun biter. 20 çulu olan guruba “hacı nene” denir ve bu guruptakiler kazanan guruptakileri omuzlarına alıp önceden kararlaştırılan bir uzaklığa taşırlar. Oyun böylece sona erer.

Oğuz M. Yorgancıoğlu “Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

“Lingri (Çelik Çomak)” hakkında 1 yorum

  1. Çok güzel bilgiler, google a lingiri yazarken bulacağımı hiç düşünmezdim ama bulduğuma çok sevindim. Çocukken çok oynardık ama unuttuk tabi.. okurken resmen kafamda canlandıra canlandıra düşündüm, o yıllara gittim. 🙂
    Teşekkürler bilgiler için.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir