Kıbrıs’a Bakış

‘Kıbrıs cocuk-oyunlari’ etiketi

Köy çocuklarının pek rağbet etmedikleri bir oyun veya spordur. Zaten buna pek ihtiyaçları da var denemez. Çünkü köylü çocuk günde en az 6/7 mil yol yürür, yürümek zorundadır. Bu da onun adalelerini geliştirmeğe kafidir. Genellikle deniz kenarlarındaki kumlarda veya köy öğretmeni tarafından düzenlenir ve köy civarındaki düzlüklerde koşulur.

Orta dereceli okullarımızda ise beden eğitimi derslerinde bu konu ile ilgili eksersizler yapılır. Ada çapında koşucu pek çok Türk çocuğu vardır.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Ev içinde oynanan bir oyundur. Kız erkek karışık oynanır. Oyuna katılan kişilerin sayısından bir eksik sayıda sandalye alınır. Oyunu dışarıdan idare edecek biri de ayrılır. Dışarıda kalan ya bir müzik aracı ile ya da eliyle bir tempo tutturur. Çocuklar bu müzik veya tempo ile dönmeye başlarlar. Müzik veya tempo beklenmedik bir anda kesilir. Yetiştiren bir sandalyeye oturur. Oturamayıp açıkta kalan kişi oynama hakkını kaybeder ve bir sandalye alıp oyundan çıkar. Oyun böylece devam eder. En sona kalan oyunu kazanmış olur.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Kız ve erkek çocukların müşterek oynadıkları bir oyundur. Oyuna katılacak kişiler arasında iki kişi seçilir. İkisi bir araya gelir ve yalnız ikisinin bildiği ötekilerin haberdar olmadığı birer isim seçerler. Ondan sonra yüz yüze gelir ve ellerini havaya kaldırarak birbirine kenetlenip      köprü meydana getirirler. Geriye kalanlar, tek sıra halinde dizilir ve herkes sağ eli ile önündekinin elbisesini tutar. İşaret üzerine iki kişinin teşkil ettiği köprünün altından geçerler, geçerken de şu tekerlemeyi söylerler.

Kapucubaşı aç kapuyu
Fislikan girsin, fislikan çıksın
En sonuna galan, yadigar galsın (olsun)

Sonuncu çocuk geçerken kollar aniden iner onu hapsederler. Gizlice anlaştıkları isimleri söylerler. Kişi iki isimden birini seçer. Kimin ismini seçmişse onun arkasına geçer. İsimler gizli tutulmaya devam edilir. En son kişinin tarafı da belli olunca iki gurup birer tarafa ayrılır. Yere düz bir çizgi çekilir. Herkes birbirinin elini sıkıca tutar. Birisi,
-  Tamam mı? Diye sorar.
-  Tamam cevabı alınca taraflar olanca güçleri ile birbirlerini sürüklemeye çalışırlar. Hangi gurubun fazla ferileri çizginin ötesine geçmişse o gurup oyunu kaybeder, sürükleyen taraf kazanır.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı