Kıbrıs’a Bakış

‘Kıbrıs corbalar’ etiketi

Kıbrıs’ta her Türk köylüsü tarlası olsun olmasın yazda ihtiyacı kadar buğday alıp kaynatır. Kaynanmış buğdaya “golifa” denir. Taze badem içi veya nar tanesi ilave edilerek yenir. Buğdayın büyük kısmı güneşte kurutulur. Yabancı tohumlardan temizlenir veya makinede veya el değirmeninde kırılarak saklanır. Kışta da çorbası yapılarak içilir. Bunların dışında pirinç, mercimek et suyu, tavuk suyu vs. gibi çorbalar diğer memleketlerdeki gibidir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Luvana, çift  çeneklilerden nohuttan az küçük bir bitki tohumudur. Yeşil yaprağı zeytinle yendiği gibi salata içine doğrandığı da olur. Tohumu ise mercimek gibi kırılarak çorbası yapılır. Kızartılmış yağla karıştırılarak ve içine limon sıkılarak içilir.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı

Erişte, mayasız hamurdan yapılan bir yiyecektir. Hamurdan bezeler açılır. Açılan bezeler yapışmasın diye iyice unlanır. Sonra bir ucundan başlamak üzere sıkıca sarılır. Keskin bir bıçakla önce enine kesilir. Bu parçaların yönü değiştirilip bir kez daha kesilir. Ortaya ince uzun şeritler çıkar. Bu parçalar kaynayan suya atılıp pişmeye bırakılır. İçine yeterince tuz konur .Pişince üzerine diyanisi dökülür. Sıcak olarak yenir. Eriştenin sütle yapılanı da vardır.

Oğuz M. Yorgancıoğlu ”Kıbrıs Türk Folkloru” (2000) Kitabı